Browni

Mart’ın başından beri her sabah “bugün kesin diyetteyim” diye kalkıyorum. Aslında Ocaktan beri böyleyimde işte, neyse… Bugün ayın 5′i ama ben hergün bi öncekinden daha fazla yiyorum! Sanki midem delindi, boğazım yediklerimi başka bi yere yönlendiriyo, yiyorum+yiyorum doymuyorum. Kendimi bildim bileli her senenin ilk maddesi bu kilolar. Bazı seneler tam ulaşıyorum diyorum son noktaya, göz göre göre uzaklaşıyorum işte böyle. Son bi 5-6 kilom kaldı verecek, yok veremiyorum, bi de üzerine alıyorum. Çatlıycam orta yerimden. Mideme kelepçe değil de ağzıma hannibal gibi ağızlık takıcam valla.
Ben de bıktım bu diyet-kilo mevzuundan, siz de bıktıysanız okumayın, napiim.
Bu ara derdim bu!
Bi de bunun üzerine aylar önce ilk görüşte vurulduğum kurabiyeleri yapmak geldi aklıma. Maksat Can sevinsin, ben de bi iki tane dışında yemiycektim söz verdim. Nolduuu? Olan oldu işte. Gittikçe büyüyen bi göt-göbek sahibiyim yine.
Kimin söylediğini bilmiyorum ama çok “muhterem” bi insan şöyle demiş…
İstediğini yemek mi yoksa istediğini giymek mi istersin?
Yani ikisi bi arada olmuyo işte… Çikolataya elveda, skinnylere merhaba mı şimdi olay?
Ben bu yaz istediğim siyah bikinime girmek istiyorum, evet!
Bunun için çikolatalardan vazgeçebilir miyim? Evet!
Çekeceğim deli güzel Paris fotolarının içinde çok güzel görünmek istiyor muyum, evet!
Ve bunun için pizzadan vazgeçebilir miyim? Kesinlikle, evet!
Bak sevgili ben, sevgili bünyem, midem… Lütfen kendine biraz mukayyet ol, az biraz adam ol, söz dinle ya…
Söz arada ödüllendiricem, hoş tutucam seni de.
Ama şu nisan sonuna kadar bi söz dinle ya…

Bu arada kurabiyeler muhteşemdi… Pelin seni bir süre takip etmiycem, çok üzgünüm şimdiden…