Hayat dediğin yaramaz bi çocuk…
Mar 11th
Hayat yaramaz bi çocuk bildiğin…
Planlarını, programlarını alt üst eden, seni üzüp yerle bir etmişken süprizlerle çıka gelen, çok şey beklediğinde bişi alamadığın ama umudu kestiğinde ağzını açık bırakan şeylerle karşılaştığın…
Şu yaşıma geldim bir türlü dilinden anlayamadım. Ne zaman ne yapmam gerektiğini bir türlü kavrayamadım.
Hislerim mi yanıltıyor beni, mantığım mı yarı yolda bırakıyor bilemiyorum hiç.
Bu saaten sonrada düzeleceğimi, işlerin tıkır tıkır gideceğini giç sanmıyorum.
Çok karamsar bir yazı olmaya başladı bu… ki hiç sevmiyorum böyle biri olmayı, bu tarz şeyler konuşmayı.
Elbet hayat güneşli günlerden ibaret değil farkındayım.
Tek dileğim artık tatsız tuzsuz süprizlerden çok, neşeli, şenlikli süprizlerle çıkıp gelsin hayat karşıma…
Mutsuzluklarımı bastırsın bu süprizler…
Hatta öyle baskın olsunlar ki mutsuzluklarım bile gülümsetsin yüzümü, bu da geçer dedirtecek umudu yüklensinler…
Elleri dolu dolu gelsinler.
Aklımın derinliklerinde eski püskü, tozlu ama değerli sandıklarda sakladığım hayallerimi de getirsinler…
En son çocukken hissettiğim o “herşeyi başarabilirim ben” duygusunu…
Eskiden hiçbir şeyin elimden alamayacağını düşündüğüm inancımı getirsinler…
Ama çabuk gelsinler, çabuk gelsinler…
Ve uzun süre gitmesinler… ve hatta hiç gitmesinler…
Bu ara derdim bu!
Mar 6th
Mart’ın başından beri her sabah “bugün kesin diyetteyim” diye kalkıyorum. Aslında Ocaktan beri böyleyimde işte, neyse… Bugün ayın 5′i ama ben hergün bi öncekinden daha fazla yiyorum! Sanki midem delindi, boğazım yediklerimi başka bi yere yönlendiriyo, yiyorum+yiyorum doymuyorum. Kendimi bildim bileli her senenin ilk maddesi bu kilolar. Bazı seneler tam ulaşıyorum diyorum son noktaya, göz göre göre uzaklaşıyorum işte böyle. Son bi 5-6 kilom kaldı verecek, yok veremiyorum, bi de üzerine alıyorum. Çatlıycam orta yerimden. Mideme kelepçe değil de ağzıma hannibal gibi ağızlık takıcam valla.
Ben de bıktım bu diyet-kilo mevzuundan, siz de bıktıysanız okumayın, napiim.
Bu ara derdim bu!
Bi de bunun üzerine aylar önce ilk görüşte vurulduğum kurabiyeleri yapmak geldi aklıma. Maksat Can sevinsin, ben de bi iki tane dışında yemiycektim söz verdim. Nolduuu? Olan oldu işte. Gittikçe büyüyen bi göt-göbek sahibiyim yine.
Kimin söylediğini bilmiyorum ama çok “muhterem” bi insan şöyle demiş…
İstediğini yemek mi yoksa istediğini giymek mi istersin?
Yani ikisi bi arada olmuyo işte… Çikolataya elveda, skinnylere merhaba mı şimdi olay?
Ben bu yaz istediğim siyah bikinime girmek istiyorum, evet!
Bunun için çikolatalardan vazgeçebilir miyim? Evet!
Çekeceğim deli güzel Paris fotolarının içinde çok güzel görünmek istiyor muyum, evet!
Ve bunun için pizzadan vazgeçebilir miyim? Kesinlikle, evet!
Bak sevgili ben, sevgili bünyem, midem… Lütfen kendine biraz mukayyet ol, az biraz adam ol, söz dinle ya…
Söz arada ödüllendiricem, hoş tutucam seni de.
Ama şu nisan sonuna kadar bi söz dinle ya…
Bu arada kurabiyeler muhteşemdi… Pelin seni bir süre takip etmiycem, çok üzgünüm şimdiden…
