Browni

Sabahları sensiz eve kalkmak zor.
Koşuşturma, öpme koklama olmadan, kahkahalarını duymadan.
Kahvaltı bile etmeden atıyorum kendimi sokağa, bir an önce insan içine karışmaya çalışıyorum.
Her ne kadar günün hızına kapılıp kendimi kandırmaya çabalasam da, çıkmıyorsun aklımdan.
Elim sürekli telefonda ama arayamıyorum, çekiniyorum, seni üzmekten korkuyorum.
Tam alışmışken yokluğuma hatırlanmak, huzurunu kaçırmak istemiyorum.
Eve bile dönmek istemiyor canım, ne kadar geç gitsem o kadar kar diyorum.
Kumanda kavgası etmelerimiz geliyor aklıma gülüyorum, sensiz televizyonu bile açamıyorum.
Bir an önce uyuyup, bir günü daha bitirmek istiyorum.

Sensiz hayat çok zor, acaba bensiz de zor mu senin için…
Gerçi emin ellerdesin dolayısı ile içim rahat, hatta benden bile iyi bakıyorlardır sana.
Ama yine de ne yalan söyleyeyim içim buruk, kocaaman bir yumru var boğazımda.
Haksızlık ediyormuşum gibi geliyor bazen, yanımda olman en doğrusu gibi geliyor.
Sonra kendimi senin yerine koyuyorum…
Ne isterdim diyorum…
Senin içinden geçenleri bilemesemde senin için en doğrusunu yapmaya çalışıyorum.
Seni çok özlüyorum belki ama yakında yanımda olacak diyorum.
Tüm o atlattığımız şeylerden sonra bu ayrılıklar bize koymaz, herşey şahane olacak her geçen sene biliyorum.
4 sene oldu hayatıma gireli ama ne çok alışmışım ben sana.
Konuştuğum her konunun içinde, günümde, gecemde, rüyamda sen.
Şımarıklıkların bile değerli, mızmızlıkların, başına buyruklukların.
Sensiz hayat boş, zor, değersiz.
Çok özledim seni ve unutma! seni çok seviyorum.